Iedereen doet dit tegenwoordig, dus waarom niet?
2025 was het eerste jaar waarin ik me écht volledig op film heb kunnen storten. Ik heb een record van 67 rollen geschoten, wat neer komt op gemiddeld 1 rol per 5,5 dag. Moet wel eerlijk zeggen dat ik vaak weken niks met fotografie doe, om dan in 1 keer een aantal rollen vol te maken, bijvoorbeeld op vakantie. Dat waren dit jaar 3 grote trips, naar Frankrijk in maart, Noorwegen en Zweden in september en in december een aantal dagen naar Londen. Ook was er nog een ander kort tripje in juni naar zowel Frankrijk als Luxemburg. Andere ‘groten’ waren het bezoek aan Elfia Arcen, en een aantal bezoekjes aan het Britse Eilanden die ik dankzij mijn werk kon maken.
Van de 67 rollen schoot ik er 38 op 35 mm en dus 29 op 120 film, vrij evenwichtig verdeeld dus. Ik heb wel een duidelijke voorkeur voor kleur, want van de 67 waren er maar liefst 57 in kleur, waaronder tweemaal diafilm. Favoriete camera was de Bronica ETRS, want op 1 na zijn alle 120 films daar door heen gegaan. De overgebleven heb ik met de Mamiya Press gebruikt, een nieuwe aanwinst waar ik afgezien van een testrol nog niks mee gedaan heb. Dat is een goed voornemen voor 2026. Bij het 35 mm was de X-700 duidelijk favoriet (21 van de 38). Andere gebruikte camera’s waren de XG-M en de 600si met autofocus. Alles tezamen komt dat uit op 1783 opnames.
In mei startte ik met de website. Hoewel dit nog niet zo goed loopt als ik zou willen en ik lang heb moeten zoeken naar de vorm hoe dit voor mij zou werken, ben ik er toch er blij mee. De komende tijd zal ik de website nog verder gaan aankleden. Verder wil ik het komende jaar nog meer gaan experimenteren met technieken, portretten en film. Wellicht volgend jaar 100 rollen? We gaan het zien… Hieronder een selectie van de hoogtepunten van 2025:
Hoewel niet het hoofddoel van de reis, ben ik achteraf heel blij met deze plaat. Als je iets opzoekt via Google Maps is het altijd maar de vraag op het eenmaal ter plaatse nog net zo is. De spoorlijn tussen Nancy en Straatsburg loopt hier dwars door dit fabrieksterrein en hoewel het niet verboden was (ik heb geen bord kunnen vinden) voelde het wel een beetje illegaal. We hoefden gelukkig niet lang te wachten op dit koppeltje AGC stellen van de SNCF op weg naar Nancy
In februari was ik op het Isle of Man waar ik vanaf een klif de vuurtoren op Douglas Head kon fotograferen. Een schitterende plek, zo hoog boven de Ierse Zee!
Kort hiervoor had ik bij een bezoekje aan Amsterdam voor het eerst sinds maanden weer gefotografeerd. Nadat er eind 2024 10 films waren zoekgeraakt bij de post was ik even het enthousiasme kwijt. Gelukkig kwam dit aan het begin van het jaar weer terug. Met een rol Lomo Color 800 in de avonduren kun je eigenlijk niet mis gaan en de sfeer op dit soort foto’s vind ik altijd wel wat hebben.
Nadat ze al jaren in de koelkast lagen had ik eindelijk een idee wat ik er mee kon doen. Naar Frankrijk ging een rol Lomo Turquoise mee, perfect voor de zonnige omstandigheden in het vroege voorjaar. Boven op de berg lag half maart zelfs nog sneeuw!. Nu nog bedenken wat ik met die overige 2 rollen ga doen…
Hoewel ik de film zelf niet zo bijzonder vond, gaf Amber D100 wel aardige resultaten met deze tulpen. Maar ja, die zijn zo kleurrijk dat dat bijna vanzelf gaat.
Omdat de foto’s van vorig jaar op Elfia allemaal verdwenen waren, benaderde ik Ares voor een fotoshoot. Onder andere deze foto met dubbele belichting kwam daar uit voort. Het was een mooie dag met mooie resultaten!
De vakantie naar Frankrijk kende nog een aardige omweg. Omdat ik heel graag deze trein wilde fotograferen reden we diep het Centraal Massief in. Daar, net ten zuiden van Neussargues komt AGC Z27882 voorbij als de slechts 1 keer per dag rijdende Intercité ‘l Aubrac naar Beziers voorbij het lang gesloten station van Talizat. Het was jammer dat het begon te hagelen vlak voor de trein door kwam, maar je kunt niet altijd geluk hebben.
Tijdens onze vakantie naar Noorwegen kwamen we langs Tinnoset. Hier vandaan vertrok vroeger de treinveerboot naar Rjukan. Erg blij was ik dat deze oude Noorse treinstellen er nog stonden, al zijn ze niet meer in een goede staat. Officieel staat de hele spoorlijn op de UNESCO Werelderfgoedlijst (samen met andere industriële objecten uit de omgeving) maar hier is nog wel wat werk nodig. Overigens, wat maakt die Bronica toch prachtige scherpe plaatjes!
In Liverpool kwam ik dit doorkijkje tegen bij een gebombardeerde kerk. Het was de eerste keer dat ik Colourplus gebruikte en ik ben nog steeds verbaasd dat ik dat niet eerder heb gedaan. De goedkoopste kleurenfilm van Kodak, en dan nog zulke resultaten geven!
De reis naar Noorwegen bracht ons ook in Geiranger, midden tussen de fjorden. Het weer werkte goed mee wat zorgde voor een mooie weerspiegeling. Ondanks dat de zon goed aanwezig was, is door het gebruik van de diafilm de foto wat blauw. Hoewel ik tevreden ben met het resultaat van deze 2 rolletjes, weerhoudt de hoge prijs mij van vaker diafilm te kopen.
Op Elfia ontmoette ik Jolijn en Jip. De foto’s die ik daar van hen mocht maken waren ze zo blij mee, dat ik ze op de Midwinterfair nogmaals mocht portretteren. Ik had een rol Ilford FP4 voor hen gereserveerd maar was ook benieuwd hoe de recent gekochte Superia van 15 jaar over de datum uit zou pakken. Misschien niet de helderste beelden, maar wel een heel mooi analoog sfeertje!
De London Underground is een van de leukste plekken waar ik ooit heb gefotografeerd. Hoewel we meer hebben gezien dan alleen de tube, is ruim de helft van alle foto’s die ik heb genomen in de Engelse hoofdstad van de metro’s. Het is gewoon een heel gaaf onderwerp. In 2023 waren we er ook en de Kodak T-Max 400 is toen zo goed bevallen, dat er geen twijfel bestond welke film ik dit keer mee moest nemen.
Dit was een korte recap met een wat hoogtepunten van 2025. Ik heb zin om in 2026 nog veel meer te fotograferen!